बिहुँकोट एक सम्झना !

 क्षण क्षण सम्झनाको रेल

कुँदिरहेको नै हुन्छ

बालापनको मेरो गाँउबस्ती,घरगोठ 

भीर  र पाखोबारी हुँदै

साँच्चै !

अहिले त कच्ची सडक

गुडिरहेको होला -

कुनै यात्रु जिप 

मेरो गाँउ हुँदै।

भेन्टिलेटरमा देश!

जेठ १४ गते अर्थात

यो देशको अप्रिल फुल

आफ्नो आँगनमा फलेको हलुवावेद झैं

संविधानका सपनाहरु बाँडेर हामीलाई

कमरेडहरु निदाइरहे

महङ्गा पलङ्हरुमा

र भरिरहे अन्तराष्ट्रिय उडानहरु

राष्ट्रिय उडानको महँगीमा

छट्पटाइरहयो कर्णाली ब्लुज....

६२/६३को आन्दोलन,सहिदका सपनाहरु

सत्ताका सिंढीहरु बने कुलाङ्गारहरुलाई ।

राष्ट्रिय झण्डा फेर्नुपर्छ भन्ने

नयाँ कार्लमार्क्स पनि जन्मे

र जन्मे जातिय राज्यका पक्षपोषक गोमनहरु

रोग,भोक र सोकको अनन्त

चक्रव्यूँहमा अल्झिरहयो राष्ट्रिय विकास योजना,

अन्तरिम संविधानको

भेन्टिलेटरमा राखेर देश

डक्टरहरु/नर्सहरु हिंडे आ-आफ्नै घरतिर

र भुले श्रीमतीको नयाँ रेसिपीमा देश ।

यो देशका निरीह जनता अर्थात हामी

प्रतीक्षामा चिन्तित रहिरहयौं

नयाँ जीवन लिएर उठेको देश हेर्न ।

 (अब भदौ १४ लाई पनि अप्रिल फुल नै बनाउने निश्चित प्राय: भैसकेको छ ।हेरौं कुलाङ्गारहरुले देशलाई कता लग्छन् ,जनताले नै लगाम लगाउँनुपर्ने कुदिन नआओस् कामना गर्नु सिवाय के नै गर्न सकौंला अहिलेलाई !!)

एउटा अर्को अपूर्ण कविता

साक्षर मान्छे
मात्र पढ्न सक्छ - अक्षरहरु
मिलाउन सक्छ ऊ
हिसाबका जोड घटाउहरु
तर बुझ्न किमार्थ सक्तैन
अव्यक्त भावहरु
न त लथालिंग जीवनको जोड घटाउ
मिलाउन सक्छ कलमले
मान्छे जब फेर्न भ्याउँछ नयाँ लुगाहरु
विस्तारै घृणा गर्छआफूलाई इज्जत र न्यानो दिएको
पुरानो लुगा,
स्वार्थको पराकाष्ठा हो मान्छे
ऊ आफू बाँच्नका लागिअरुका आँसुहरु तन्तनी पीउँछ
र बनाउँछ घृणाका पर्खालहरु ।

तिम्रो सम्झना भित्र..(सूत्र काव्य- ९ )

तिम्रो ओठको
तातो चुम्बनहरु सम्झेर
यत्तिखेर
यो एक्लो उदास साँझमा
कफी सेलाउँदैछु म
र,एस्ट्रेमा जल्दै गरेको
सिग्रेटको धूँवा
मडारिदैछ सिलिङ भरि
अनि तिम्रो सम्झनाका
यि छट्पटाईहरु साक्षी
बनिरहेका छन्
कविताहरुमा
यादको पहाड बनेर ।

दुई छोटा कविता

(कविता एक)

मन भित्र नभेटेको
रमाईलो शहर खोज्न तिमी
सिमेन्टेड शहर भित्र छिर्यौ
र, सिक्यौ कृतिम हाँसो हाँस्न
कृतिम सुख किन्न
र कृतिम फूलको बास्ना लिन,
जसरी भूलबस्
फूलको खोजमा निस्केको माहुरी
पस्छ बगैंचा सम्झी
कुनै कृतिम फूलहरु बनाउँने
कारखाना भित्र-
र थुनिन्छ मृत्यु पर्यन्त ।

(कविता दुई)

मान्छे पाल्दैन
आफ्नो बगैंचामा
कुनै विषालु सर्प
तर लुकेर कतै
डस्छ त्यस्ले -
खेल्दै रमाईरहेका उस्का प्यारा
बालक सपनाहरुलाई।

लोरिया !

लोरिया !
हामी यायावर नै त हौं
यो जगतमा ,
तिमी र म जन्मेको भूगोलको सीमा फरक भो
तर जिजीबिषाको एउटै रुप छ ,
अन्तर्कथाहरु मात्र फरक छन्
हामीले छोडेर हिंडेका छौं -
आ-आफ्नो घर ,गल्ली र देश
पराई भूमिको यो जीवन नियती भोग्न !
हाँस्यौं कति आफ्ना पीडा र बाध्यतालाई लुकाएर
रोयौं होला एकान्तमा कति
आँसुहरु दबाएर ,
लोरिया !
मैले सुनें -
तिमी आफ्नै मृत्युको खबर सुनेर
छट्पटाएको कुरा !
कसरी सह्यौ होली यो सब !
सुखमा त क्यान्सर लागेको जन्मदेखि नै हो
अब शरीरमा चढेछ
म स्तब्ध भएँ
र , तिम्रा बाँकी सपनाहरुसँग

धेरैबेर दुखीरहें ,
लोरिया !
मृत्युको बादलले जीवन घेर्यो
यो अस्वाभाविक मृत्युको कुरा!
किन बताउँछ विज्ञान ?
यो अकाट्य सत्य
तिमीले अर्कै रुपमा पायौ
हाँसो र मुस्कानको प्रकाशले
छोप्नु त्यस्लाई ,
बाँच्नु प्रत्येक दिन
जसरी बाँच्दछ
आफ्नो ऋतुकालमा गुलाब
सुन्दरता छरेर ....

(यो कविता कृष्ण थापा जीको 'रीत' मा डुब्नु र तैरनुको भाव हो ।जहाँ लोरिया(उहाँको फिलिपिनी

साथीलाई क्यान्सर भएको छ)ऊ जीवनको तीतो सत्य मृत्यु'लाई अगाल्न बाध्य छे ।जस्लाई अझैं

कति बाँच्नु छ भ्रमात्मक हाँसो लिएर यतै संसारिक मोहमा....)

वेश्या समय !

जसरी साँट्छे
नयाँ नयाँ ग्राहक सँग वेश्या
प्रत्येक रात र दिन
त्यसरी नै साँट्छ समय -
सत्ता र शक्ति ।
वेश्यालयमा झैं
राजनीतिको पर्दा भित्र पनि
सधैं नाङ्गिन्छ मान्छे -
क्रय-बिक्रय हुन्छ मान्छे ।
समाजले तिरष्कृत गर्ने
वेश्या झैं
नेता तिरष्कृत छ हर गल्ली ,
चौक र बस्तीमा ,
वेश्या कसैलाई मायाका
गम्भीर वाचाहरु गर्दिन
तर नेता संवेदनशील वाचाहरु मात्र गर्छ
र निभाउँदैन कहिल्यै ,
त्यसैले वेश्या नेता भन्दा माथि छे
वेश्या बेच्छे आफूलाई
तर बेच्दिन सहिदका सपनाहरु
हिंड्दिन कुल्चेर क्रान्तिकारीका
आस्था र विचारहरुलाई
र ,ऊ जान्दिने
रणनीतिक छलकपटहरु.....
मात्र उस्लाई थाहा छ
वेश्याको धर्म ,
वेश्यालयमा उस्कालागि सधैं
गरम चिया बोकेर आउँने
सानो केटो प्रति
ऊ अगाध माया गर्छे
दया गर्छे
र , छातीबाट निकालेर
चियाको दोब्बर दाम दिन्छे
तर नेता उस्लाई
आस्थाको अबिर घस्ने आफ्नै
गरिब बस्ती सँग
दया राख्दैन ,
माया राख्दैन
ऊ सत्ता र शक्तिमा
पुगेपछि
वेश्याले पनि थुक्ने
इमान बेच्ने अर्को
वेश्या बन्छ ।